In ancient times, when Greece rebelled
and fought for freedom near this site,
an epic battle raged at sea
which turned the water red that night.

The flow of blood then ended there
and from Mouzaki people saw
the blackened pall which hovered still
o’re Navarone’ s ended war.

A settled peace returned to Greece
and in Mouzaki life would flow
in unabated chronicles
of verdant life, of reaped axed sow.

So thus, in nineteen forty-three
when Leon knew her time had come
they called Elias to her side
and held to him his newborn son.

Around the village word was spread,
the church bell pealed familiar news
which echoed through the quiet dales
and traversed up an down the mews.

No one could know what lie ahead
for Kariakos, born that day.
nor would they know ‘till youth and time
had left their marks on him to stay.

He grew to cherish family roots
which passed to him a love of land
and nurtured deep within his soul
a need to serve, a need to stand.

With schooling done, he served his town
his family and country too.
but then, a twist of fate unveiled
a lovely girl within his view.

She happened there by chance alone,
a visit from another land.
but Kariakos knew at once
that he would have to win her hand.

When she went home, he followed her.
a risk that faint of hearts would shun.
but he was bound to prove his love
until her hand he’ d finally won.

She saw in him a strength of love
too great to linger unfulfilled.
so they were wed and life went on
and soon their grains of life were milled.

For Kariakos, life was hard
yet he was steadfast in his quest
to learn a language new to him,
to be of service and his best.

Then from within, a fervent dream
was destined to emerge at last;
to own a business of his own,
and there upon his die was cast.

With help of kin, a partnership
was forged which proved to pave the way,
so on their road to “Ithaca”
a restaurant emerged that day.

Not by mistake was fame to come,
though work and family intertwined
but Kariakos persevered
to see their first springs from the vine.

His story has not ended there
for he has other dreams to chase
and he is steadfast in his love
of God, of Country and his Race.

Stuart Atkins

Πρόλογος
Ξανθίππου υιός ανέβηκε
στης Πνίκας την εξέδρα
λόγο βαρύ ξεφώνησε
για νόμους και για έργα

Πολλοί επρολογίσανε
απ’ αυτό το βήμα
παινέψανε τον άρχοντα
με το ωραίο ρήμα.

Όμως εγώ θα έλεγα
για τους γενναίους άνδρες
μ’ έργα να δίνονται τιμές
όχι με αδριάντες.

Για τους προγόνους μας θα πω
το δίκαιον και πρέπον
σ’ αυτήνε τη συναγωγή
να ομιλήσω πρώτον.

Χάρη εις την ανδρεία τους
μας άφησαν πατρίδα
ελεύθερη και δυνατή
μας έδωσαν ελπίδα,

να γίνουμε υπόδειγμα
στις γενεές που θα’ ρθουν
να οδηγούνε τους λαούς
το ήθος τους να πλάθουν.

Της Πόλης το πολίτευμα
είναι Δημοκρατία
-η- δύναμη βγαίνει από πολλούς
δεν είναι ολιγαρχία.

Πολίτες είναι ίσιοι
απέναντι στους νόμους
στις διαταγές των αρχηγών
στους άγραφους τους νόμους.

Με σεβασμό να πειθαρχείς
στης Πόλης μας τους νόμους
στις διαταγές των αρχηγών
στους άγραφους τους νόμους.

Κι όταν εσύ δεν συμφωνείς
με αλλονών τις πράξεις
το σκυθρωπό το ύφος σου
κρύψτο μην το πετάξεις,

Και μην πληγώνεις την καρδιά
των πιο αδικημένων
δώστους και συ μια συμβουλή
στο βίο των καημένων.

Η Πόλη είναι ανοιχτή
στους ξένους για να δούνε
το πώς εμείς βιώνουμε
και να μας μιμηθούνε.

Και σεις που μείνατε εδώ
την Πόλη να φυλάτε
«φιλοκαλία» να’ χετε
την Πόλη να’ γαπάτε.

Η εργασία είν’ το κλειδί
να φύγεις απ’ την μιζέρια
κι ο πλούτος είναι ο μοχλός
για τα μεγάλα έργα.

Αυτοί που δεν μετέχουνε
εις τα κοινά, στην Πόλη
αυτοί δεν είναι οι καλοί
άχρηστοι είναι όλοι.

Είναι «Ελλάδος παίδευσις»
της Αθηνάς η Πόλη
Δημοκρατία εδίδαξε
εις την Ελλάδα όλη.

Κι όταν το μεγαλείο της
εσείς αντιληφθείτε
βάλτε στον νου σας μια ευχή
και σεις ν’ αποκριθείτε.

Τον τάφο τον περίλαμπρο
όχι σαυτόν που κείται
-αλλά-εκεί που εμείς γνωρίζουμε
εκεί θα τον ευρείτε.

Ο τάφος των επιφανών
είναι η γη μας όλη
η μνήμη τους δεν σώζεται
μόνο σ’ αυτήν την Πόλη,

-Αλλά-αντιλαλεί στην ξενιτιά
φωλιάζει στις ψυχές μας
η άγραφη ανάμνηση
στο νου, στις προσευχές μας.

Εδώ δεν κλαίω τους νεκρούς
που έδειξαν ανδρεία
ν’ αμύνονται τα πάτρια
με θάρρος, καρτερία.

αυτών η μοίρα έγραφε
ένδοξα να πεθάνουν
και αιώνια η μνήμη τους
όσο λαοί υπάρχουν.

Η Πολιτεία μεριμνά
δημόσια δαπάνη
για των ηρώων τα παιδιά
βραβεία και στεφάνι.

Εκεί που δίνονται τιμές
και υψηλά βραβεία
εκεί θα ζούνε άνθρωποι
με αρετή και ανδρεία.

Και αφού εσείς τελειώσατε
θρήνο για τους δικούς σας
να πάτε όλοι στο καλό
και οι Θεοί μαζί σας.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος

Peabody Mass, February 2014

Τράβα Αντώνη το σπαθί
και κόψε τα κεφάλια,
αυτών που μας προδόσανε
δεν θέλουν παρακάλια.

Κοίτα που καταντήσαμε,
χωριά ερημωμένα,
μάνες κοιμούνται νηστικές,
παιδάκια πεινασμένα.

Τρέξε, μη χάνεις τον καιρό
να σώσεις την Πατρίδα
δώσε δουλειά στους άνεργους
δώστους την ελπίδα.

Να ζήσουνε σαν άνθρωποι
αυτοί και τα παιδιά τους
και να χαρεί η Μάνα τους
κι όλη η φαμελιά τους.

Να μη μισέψουνε κι αυτά
στην ξενιτιά μην πάνε
να μη γεννούν οι είλωτες
κι οι Γερμανοί τους “φάνε”!

Και σεις : Βαγγέλη δάσκαλε,
φιλόσοφε Κουβέλη,
βοηθήστε τον Αντώνη μας
να βγούμε απ’ τα έλη.

Και σεις : Αλέξη όμορφε
συντρόφισσα Αλέκα
κόψτε τις απεργίες σας
στο ΠΑΜΕ και στο ΔΕΚΑ.

Βάλτε την πλάτη όλοι σας
σηκώστε την Ελλάδα
για να σταθεί περήφανη
κρατώντας τη λαμπάδα,

τη δάδα της ελευθεριάς
και της δημοκρατίας
και να χαρούν οι Έλληνες
κι όλη η Επικρατεία.

Σήκω Ελλάδα μου γλυκιά
μη σκύβεις το κεφάλι
πάρε ξανά της λευτεριάς
το άσβεστο φανάρι

Υστερόγραφον :

Και συ Νικόλα που φοράς
του Χίτλερ τον μανδύα
πάρε τη διμοιρία σου,
χάσου στη Γερμανία.
Εδώ είν’ η χώρα του Θαλή
Πατρίδα του Σωκράτη
που έδωσαν εις τους λαούς
το φως και την αγάπη.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody Mass.
June 2013

Ο Δεκαπεντασύλλαβος
του Έλληνα ο στίχος
τρέχω σαν αίμα στην καρδιά
εις του Ρωμιού το στήθος.

Στην Αίγυπτο γεννήθηκα
στην πόλη τ’ Αλεξάνδρου
στην “Πόλη” εμεγάλωσα
στα χρόνια του Ιωάννου.*

Με είπαν “Αλεξανδρινό”
“Πολιτικό” με είπαν,
μα πιο πολύ απ’ όλα αυτά
Ελληνικό με βρήκαν.

Εις την αρχαία μετρική
είμαι “Ιαμβικός στίχος”
Τετράμετρος και καταληκτικός
(είμαι) του Έλληνα ο ήχος.

Ακρίτες με χορέψανε
στα μαρμαρένια αλώνια
κι οι κλέφτες με τραγούδησαν
στα σκλαβωμένα χρόνια.

Λύπες, καημοί και βάσανα
σε μένανε ξεσπάνε,
χαρές, αγάπες, έρωτες
με μένα τραγουδάνε.
Οι Έλληνες χορεύουνε
και τραγουδούν με μένα
κλείνω τα φτερουγίσματα
ζωής τα περασμένα.

Της νιότης σας τα όνειρα
του γέρου η νοσταλγία,
σε μένανε ερχόσαστε
με αγάπη και λατρεία.

Στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς
οι Έλληνες ποθούσαν
να δούνε την ελευθεριά
με μένα τραγουδούσαν.

Τραγούδαγαν τα κλέφτικα
εχόρευαν με μένα
και μέθαγαν με το κρασί
“κρασί του είκοσι ένα”.

“Δημοτικά” και “Λαϊκά”
τραγούδια λυπημένα
οι Έλληνες τραγούδαγαν
χορεύοντας με μένα.

Σαν ήρθε η πολυπόθητη
της Λευτεριάς η “Μέρα”
χορεύατε το τσάμικο
βράδυ, πρωΐ, ημέρα.

Βαλαωρίτης, Παλαμάς
Δροσίνης και Κρυστάλλης
με μένα λένε τους καημούς
πόνους της βιοπάλης.

Ρεμπέτες εχορεύανε
ήχους του Βαμβακάρη
στα ουζερί στα καπηλιά
με νάζι και με χάρη.

Τώρα θα καταλάβατε
το τι εγώ σημαίνω
“είμαι του Έλληνα η καρδιά
και απ’ την ψυχή βγαλμένο”.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Φθινόπωρο του 2013
Peabody, MA

*Ο Ιωάννης Τζέτζης μαζί με
τον Μιχαήλ Ψελλό είναι οι
πρώτοι που ονόμασαν αυτόν τον
στίχο Δεκαπεντασύλλαβο το 10ο αιώνα.

Εις την Βερστιά γεννήθηκε
στη φέξη του Αιώνα,
και στο Μουζάκι έζησε
τα πιο πολλά της χρόνια.

Εις την Αγιά ανέβαινε
να’ νάψει τα καντήλια
στην Εκκλησιά της Κυριακής
με τα πολλά στολίδια.

Εθέριζε κι αλώνιζε
στου Μούρι το σιτάρι
εις την αρχή του θεριστή
στα μέσα τ’ Αλωνάρη,

και στο Μουζάκι έφερνε
ν’ αλέση το σιτάρι
στου μπάρμπα Λιά του μυλωνά
το πέτρινο λιθάρι.

Και στη σταφίδα ζύμωνε
το άσπρο το αλεύρι
για να το δώσει πρόσφορο
εις του παπά το χέρι.

Στη Ταρναρίστρα τρύγαγε
αμπέλια και σταφίδες
για να τα κάνει νόστιμο
κρασί για μερακλήδες.
Έτσι ζωή μας διάβαινε
με γέλια και τραγούδια
στους κήπους στα αμπέλια μας
που είχαν πολλά λουλούδια.

Ξάφνου ο πικροχάροντας
μας πήρε τον Πατέρα
και έπεσε ο Ουρανός
φαρμακερή ημέρα.

“Πενήντα χρόνια πέρασαν
δεν είπες ένα τραγούδι
μόνο που μοιρολόγαγες
στου Μούρι στο Μουτσούρι.”

“Το σκυθρωπό το πρόσωπο
το μαύρο το τσεμπέρι
τα “φόραγες” Μητέρα μου
χειμώνα, καλοκαίρι.”

“Γιατί Μητέρα δε γελάς
δεν με κοιτάς στα μάτια;
Μήπως σε πίκρανα εγώ
με τα πολλά γινάτια;”

“Τι να σου πω αγόρι μου
χρυσό μου παλικάρι
μας έφυγε ο Πατέρας σας
που ήταν το καμάρι.”

Ήταν ο Ήλιος και το φώς
στο σπίτι στα παιδιά του
μα πιο πολύ απ’ όλα αυτά
ήταν η αρχοντιά του.

Που έδινε και δώριζε
σε συγγενείς και ξένους
χωρίς να παίρνει αντάλλαγμα
σε χρήμα, σε επαίνους.

Τώρα η ζωή μας άλλαξε
ήρθε η καταιγίδα
και έσβησαν τα όνειρα
εχάθη η ελπίδα.

Έτσι η μοίρα έγραφε
μας έφυγε προώρος
και μείναμε πεντάρφανα
εις της Αγιάς το όρος.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody, MA
2012

Οι Έλληνες εδίδαξαν
σ’ όλα τα άλλα κράτη
τις αρετές του Περικλή
το πνεύμα του Σωκράτη,

και έτσι εγεννήθηκε
η ιδέα για φιλία,
αγάπη για Ελληνισμό
και για ελευθερία.

Η οικουμένη έμαθε
τέχνη, φιλοσοφία
απ’ των Ελλήνων τα γραπτά
αγάπη και φιλία.

Και ο Βολταίρος έγινε
ο πρώτος επαναστάτης
που σήκωσε το μπόϊ του
σαν άλλος στρατηλάτης,

Εις την Ρωσία έγραψε
στην “Αγία Αικατερίνη.”
γράμμα μακρύ της έστειλε
γράμμα καλό της στέλνει

Μην υπογράφεις το “χαρτί”
την “Βούλα” σου μην βάζεις
λόγο οι Τούρκοι δεν κρατούν
την μπέσα δεν την ξέρουν.

Ο Γκαίτε εστοχάστηκε
στον Φάουστ του φωνάζει
για την Ελλάδα αναφωνεί
λόγια τρανά της κράζει :

“Γίνε εσύ ο τηλαυγής
τον κόσμο να φωτίζεις.
Πάντα ψηλά να περπατάς
μακριά να ατενίζεις.”

Ο Σανταρόζα έγραψε
στον Γάλλο εξωμότη :
“Είσαι δειλός και άνανδρος
είσαι ένας προδότης.”

Στην Σφακτηρία πάτησε
στην πέτρινη την όχθη
“θέλω να δω από κοντά
τους Τούρκους με τη λόγχη.”

Και πριν στον Άδη να διαβεί
και οι πόρτες του να κλείσουν
“Εμείς θα αποθάνουμε
μα οι Λαοί θα ζήσουν.”

Ο Σήλεϊ σαν έγραφε
“Ελλάδας Τραγωδία”
την Νίκη επροφήτευε
και την Ελευθερία.

Ο Βύρων εστοχάστηκε
για λευτεριά μιλάει :

“Αυτοί που δεν ετόλμησαν
να σπάσουν αλυσίδες
έμειναν δουλοπάροικοι
έπεσαν σε παγίδες.”

Κι ο Λαμαρτίνος φώναξε
στου Βύρωνα το μνήμα :
“Ελλάδα λευτερώθηκε
βρήκε ξανά το βήμα,

Να παρελάσει με παλμό
με δόξα και ελπίδες
και για να γράψει ένδοξες,
ηρωϊκές σελίδες.”

Και έτσι ετελείωσε
ο αγώνας, η καρτερία
Ελλάδα λευτερώθηκε
βρήκε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody, Mass
Αύγουστος 2013

Επαναστάσεις γίνανε
σε Αμερική, Γαλλία
που έδιωξαν τους τύραννους
βρήκαν ελευθερία.

Το άστρο της λευτεριάς
είναι το πιο μεγάλο
που λάμπει στα ουράνια
δεν έχει ταίρι άλλο.

Ο άνθρωπος και οι λαοί
ελεύθεροι γεννιούνται
κανείς δεν πρέπει να περνά
στα πόδια τους θηλιά.

Ο πόθος για ελευθεριά
το πάθος της θυσίας
εξύπνησε τους Έλληνες
κατα της τυραννίας.

Καζάνι που εκόχλαζε
της λευτεριάς ο πόθος
ξεχείλισε, λευτέρωσε
λαούς από τον μόχθο.

Θούριον ο Ρήγας έψαλε
για όλους τους σκλαβωμένους
θέλει να δώσει λευτεριά
σε Έλληνες και ξένους.

Εις την Γαλλία έπεσε
το κάστρο της Βαστίλης
και τα δεσμά τους έσπασαν
άναψαν το καντήλι,

και η σπίθα της ελευθεριάς
έγινε θεομηνία
και κρέμασε τους τύραννους
και την φεουδαρχία.

Και οι Γάλλοι ετραγούδησαν
για την γλυκιά Πατρίδα :
“Ωραία Μασσαλιώτιδα
τ’ ανθρώπου η ελπίδα.”

Στην Αμερική οι πατέρες μας
με τον Ουασινγκτώνα
επήρανε τα άρματα
κατα του ηγεμόνα,

και έδιωξαν τους Βρετανούς
βρήκαν τη λευτεριά τους
δημοκρατία έκαναν
γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.

Ο Μπολιβάρ ενίκησε
στο Καραμπόμπο πήγε
τους Ισπανούς κυνήγησε
και όπου φύγει-φύγε.

Και η Ελλάδα έσπασε
τα μαύρα τα δεσμά της
και έδιωξε τους αγαρηνούς
βρήκε την λευτεριά της.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody, Mass
Απρίλιος 2013

Εψές αργά το Δειλινό
προτού ο Ήλιος δύσει,
επήγα να ξεκουραστώ
στου πλατάνου την βρύση.

Η κούραση απ΄το σκάψιμο
με την βαριά αξίνα,
μου έριξαν το σώμα
χάμου, σιμά στο κλήμα.

Του πλάτανου το θρόϊσμα
της θάλασσας ο φλοίσβος
μου έκλεισαν τα βλέφαρα
ήρθε βαρύς ο ύπνος.

Και είδα όνειρο γλυκό
οτ’ ήμουνα παιδάκι
να ανεβαίνω στην Αγιά
κρατώντας το χεράκι,

της άτυχης Μητέρας μου
που έμεινε μονάχη
να ανεβαίνει το “βουνό”
την πέτρινη τη ράχη.

Και να τραβάει τον Ψαρή
με τ’ άλλο της χεράκι
που κουβαλούσε τη σοδειά
τα φρούτα απ’ το Ρηγγάκι,
Για να τα πάμε στην Βερστιά
στο σπίτι του παππού μας
και να χαρούμε όλοι μας
τις χάρες του χωριού μας.

Αξέχαστές μας συντροφιές
με συγγενείς και φίλους
στην εορτή του Αη – Λιά
με του βιολιού τους ήχους.

Που έπαιζε ο θείος μου
μαζί με τον Μανίκα
βιολί, λαούτο και ζουρνά
μέχρι αργά τη νύχτα.

Όπου χορεύαμε κι’ μείς
με νάζι και με χάρη
στην εορτή του Αη – Λιά
είκοσι τ’ Αλωνάρη.

Στην σούβλα ψένουν τα αρνιά
και πίνουμε ρετσίνα
χορεύουμε το τσάμικο
μαζί με την Χριστίνα.

Φτιάχνουν παστό, λουκάνικα
βράζουν και την “πηχτή” τους
να φάνε οι καλεσμένοι τους
να ευφρανθεί η ψυχή τους.

Στρώνουν τραπέζι ζηλευτό
να φάμε και να πιούμε
και να χορέψουμε το τσάμικο
που όλοι αγαπούμε.

Μα ο Ψαρής χλιμίντρισε
σαν είδε τον παππού μου
και μονομιάς το όνειρο
εχάθη από το νού μου.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody Mass
20 Αλωνάρη 2013

Ελεύθερη διασκευή και ερμηνεία
σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο του
ποιήματος Ιθάκη, του Κ. Ρ. Καβάφη.

Στον πηγαιμό σου για να βγεις
στην ποθητή “Ιθάκη”,
να εύχεσαι να’ ναι μακρινός
ο δρόμος για το “νησάκι”.

Γεμάτος περιπέτειες
γνώσεις και εμπειρία
απ’ το ταξίδι που’ κανες
γεμάτος απορία.

Να μη φοβάσαι Κύκλωπες
ούτε τους Λαιστρυγόνες
μηδέ θεόν της θάλασσας
τον άγριο Ποσειδώνα,

στον μακρινό τον δρόμο σου
τέτοια ποτέ δεν θα βρείς
όταν κρατάς στην σκέψη σου
στο πνεύμα και το σώμα,
κρυστάλλινα και καθαρά
σαν της αυγής το χρώμα.

Δεν θα βρεθούν στο δρόμο σου
Κύκλωπας, Λαιστρυγόνας
ούτε θεός της θάλασσας
ο άγριος Ποσειδώνας,

αν εσύ δεν (τους) κουβαλάς
στην σκέψη στ’ όνειρά σου
και αν αυτή η σκέψη σου
δεν τους κρατά μπροστά σου.

Να εύχεσαι να’ ναι μακρινός
ο δρόμος ο δικός σου.

Να’ ναι Καλοκαιριού αυγή
με απαλή δροσούλα
όταν θα φτάνεις στους γιαλούς
με την μικρή βαρκούλα,

να’ σθάνεσαι ευχαρίστηση
Ω! και τι χαρά μεγάλη
από την θέα που θα δεις
στο ήρεμ’ ακρογιάλι.

Να σταματάς σε αγορές
που Φοίνικες πουλάνε
τις άφθονες πραμάτειες τους
που όλοι αγαπάνε,

να αποκτήσεις αγαθά
σεντέφια και στολίδια
έβενους της Ανατολής
κοράλλια και παιχνίδια,
Ω! να μην ξεχάσεις ξένε μου
αρώματα να εύρης
όσο μπορείς πιο άφθονα
μαζί σου να τα φέρεις.

Σε πόλεις Αιγυπτιακές
να πας και να σπουδάσεις
σε φημισμένους δάσκαλους
πολλά έχεις να μάθεις.

Πάντα στο νου σου να’ ρχεται
η ποθητή “Ιθάκη”
το φτάσιμο εις το “νησί”
να’ ναι κρυφή αγάπη.

Ταξίδεψε σιγά-σιγά
διόλου μη σε βιάζει
χρόνια πολλά καλύτερα
θέλει να διαρκέσει.

Και όταν στα γεράματα
θ’ αράξεις στο “νησάκι”
πλούσιος μ’ όσα κέρδισες
στο μακρινό “δρομάκι”,

μη προσδοκάς τα πλούτη της
Ιθάκη να σε δώσει.
Ταξίδι Ιθάκη σ’ έδωσε
ωραίο και με γνώση.

Χωρίς αυτήν δεν θα’ βγαινες
δεν θα’ παιρνες την γνώση.
Δεν έχει άλλο τίποτα
αυτή για να σε δώσει.

Κι αν φτωχική εσύ τη βρεις
την “Θάκη” στην ζωή σου
“Ιθάκη” δεν σε γέλασε
επιλογή ήταν δική σου.

Έτσι σοφός που έγινες
με τόση εμπειρία,
ήδη θα την κατάλαβες
τ’ ανθρώπου την πορεία.

Κυριάκος Ηλία Ανδρινόπουλος
Peabody, Mass. June 2013

Το μήνυμα της “Ιθάκης”.
“Στην ζωή η διαδρομή (πορεία) προς
τον σκοπό, αξίζει περισσότερο από αυτόν.”
Στυλιανός Αλεξίου, Ελληνική Λογοτεχνία.
Απο τον Όμηρο στον 20ο Αιώνα, 2010 p.488

Την εορτή του πατέρα,
60 χρόνια αργότερα, όπως τον
θυμάμαι για τελευταία φορά.

Στη Βάλτα εις τη Μορένα
ένα Σάββατο βράδυ
εχόρευα το τσάμικο
σαν άξιο παλικάρι.

Ήμουν εφτά χρονών παιδί
με κατσαρά μαλλάκια
μαύρα σκαρπίνια φόραγα
μαύρα παντελονάκια.

Έσερνα πρώτος το χορό
κρατώντας το μαντήλι
που βοήθαγε ο πατέρας μου
με’ έβλεπε σαν καντήλι.

Η τελευταία ανάμνηση
που’ χω με τον πατέρα
είναι αυτή που χόρευα
εκείνη την ημέρα.

Γιατί ο χάρος πρόβαλε
με ατσάλινο δρεπάνι
για τρυπήσει την κοιλιά
να κόψει το κεφάλι.

Του άτυχου πατέρα μας
που έφυγε προώρος
μας άφησε πεντάρφανα
εις της Αγιάς το όρος.

Που μας θωρεί από ψηλά
απ’ της Αγιάς τα ύψη
και βρίσκουμε παρηγοριά
στον πόνο και στην θλίψη.

Κυριάκος Ανδρινόπουλος
Μάιος 2010, Peabody, MA

A Poem for Father’s Day

The following poem was written by Kyriakos Andrinopoulos of Danvers and submitted to the newspaper The Sun of Lowell, Massachusetts by Joseph McGuane of Chelmsford on June 17 2012

To My Father

And even now, on Father’s Day,
though sixty years have passed,
I see him just as I did then
Though that would be my last.

At Balta, in Morena’s hills
There was a country dance.
My father took me there with him
to share the happenstance.

Though just a boy of seven years
With thick and curly hair,
And dressed in a black scarpina,
I was a young man there.

My father joined a Tsamiko
Which danced around the floor,
Then took my hand and placed in it
The kerchief which he wore.

Then it became my turn to lead
With him to guide the way,
And in his eyes saw the pride
Which beamed from him that day.

Together than we led the line
Of dancers through the room
Mid clapping hands and robust song
Dispelling any gloom.

Soon after that in Agia,
Without a warning sign,
Death’s reaper struck him with his blade
So soon before his time.

Five orphans then were left alone,
No father to replace.
Who’d see their winters turn to spring
Or feel his warm embrace?

We know he’s looking down on us
From Agia’s steep height
Yet even though our grief remains
We’ve comfort in our plight.

That night, that place, the Tsamiko,
Their memories linger still.
And time alone will not erase
The love these thoughts instill.

Kyriakos Andrinopoulos
May 2010 Peabody, MA